Eindelijk Nederlands kampioen!

08-02-2016

 

Ik heb er lang op moeten wachten, maar gisteren was het dan eindelijk zover. Eindelijk ben ik er in geslaagd, om na 3 jaar in de halve finale gestrand te zijn, de finale te bereiken van het NK en het ook meteen te winnen. Een heerlijk gevoel moet ik zeggen, nou ja nu even niet, want mijn hele lijf doet pijn op dit moment. Een heel gebruikelijke reactie overigens na een toernooi waar je naar toe hebt geleefd en waar je gepiekt hebt. Iedere topsporter zal dat herkennen.

 

 

Een Nederlands kampioenschap heeft altijd iets speciaals vind ik. Een NK geeft absoluut extra druk, zeker als velen van je verwachten dat je het wel even gaat winnen of in elk geval zou moeten gaan winnen. Zoals iedereen heeft kunnen zien is er hard gevochten en ook ik heb het bepaald niet cadeau gekregen. Zo gaf Alex Vlaar in de kwartfinale prima tegenstand en wist ik dat, hoewel Dennis van Daalen van Jel inmiddels een tandje heeft teruggeschakeld, hij een super tegenstander zou zijn. Dennis is technisch zeer begaafd en kan het iedereen ontzettend lastig maken. Ofwel, de 4 halve finalisten hadden wat mij betreft allemaal een kans op de titel. Ik was zondagochtend dan ook erg gelukkig dat ik Dennis kon verslaan. Mark Caljouw versloeg vervolgens toch verrassend Nick Fransman en dus waren de finalisten bekend. Weer wat extra druk erbij natuurlijk.

 

 

Gedurende het hele toernooi heb ik me echter goed gevoeld en geconcentreerd en in alle 4 de partijen die ik heb gespeeld was ik in staat mijn opdrachten goed uit te voeren. Elke tegenstander moet je weer anders aanpakken. Ik prijs me zeer gelukkig dat ik daarbij kon rekenen op een topduo trainers/coaches Roy Calbo en Fred van Wankum. Roy en Fred zijn absoluut ondergewaardeerd in Nederland en in mijn ogen de top van de Nederlandse trainers van dit moment. Voor mij is de combinatie van de kwaliteiten van beide mannen een gouden greep. Gezamenlijk hebben ze me gebracht waar ik nu ben. Nog lang niet waar ik wezen moet, maar in elk geval een stuk in de goede richting. De individuele aanpak die ze geven is uniek. Minutieus werken we aan elk detail, op technisch gebied, tactisch gebied en fysiek gebied. In samenwerking met de mensen die mij op paramedisch gebied begeleiden (eveneens toppers op hun vakgebied) worden continue aanpassingen verricht. Het vergroten van de mentale weerbaarheid is een ander aandachtsveld wat het afgelopen jaar extra aandacht heeft gekregen. Ik heb een professionele mental coach/sportpsycholoog ingehuurd om mij daarin te begeleiden. Bewust iemand die in het geheel niets met onze sport te maken heeft, maar des te meer met andere sporten. Ook hij heeft veel bijgedragen aan dit succes.

 

 

Maar kan ik nu op mijn lauweren rusten? Ben ik er nu? Nee, natuurlijk niet. Verre van. Het is een prachtig resultaat en ik geniet er met volle teugen van, maar ik weet als geen ander dat het uiteindelijk gewoon maar een klein stapje is op weg naar het echt grote werk, de grote internationale toernooien. Internationaal ben ik op dit moment de top 100 net uit. Je zou dus kunnen zeggen, die Meijs die gaat dus feitelijk achteruit in plaats van vooruit. Ja, op papier wel, maar mijn coaches en ik weten wel beter. Het is duidelijk dat het pre-olympisch jaar waarin we nu zitten mij parten speelt. Mijn ontwikkeling is eigenlijk prima, maar er zijn dermate veel spelers bezig met kwalificatietrajecten dat de meest vreemde uitslagen er uit komen rollen. Treuren doe ik daar niet om. Lotingen heb je niet in de hand. Gewoon hard verder werken en uiteindelijk zal het beloond worden. Dat heb ik nu ook kunnen ervaren tijdens het NK.

 

 

Ik zal de komende maanden weer mijn uiterste best gaan doen de top 100 weer in te duiken. En dan langzaam verder bouwen. In het mannenenkel, ik heb het eerder al gezegd, is de concurrentie echt schrikbarend. En er komen steeds maar nieuwe spelers bij. Dus je moet echt van goeden huize komen om hogerop  te geraken en dat kost nu eenmaal tijd. Deze nationale titel geeft in elk geval een mooie boost en ik ben ook ontzettend blij voor al die mensen om me heen die me zo goed begeleiden en ondersteunen. Ik heb nu iets terug kunnen geven aan ze. Komende maanden worden de trainingen wat aangepast. Ik zal regelmatig ook bij de Palyama Academy trainen, maar het winnaarsduo Calbo/Van Wankum zal de kern blijven. En een hele reeks internationale toernooien staat op stapel nu, inclusief een trainingsstage in mei/juni in Jakarta, gecombineerd met een Aziatisch toernooi. En wat is daar voor nodig? Extra middelen natuurlijk weer.

 

 

Dus, wil je mijn plannen steunen en mij een handje helpen, meld je dan via mijn website, of stuur een privébericht via facebook. Ik zou het leuk vinden om bijvoorbeeld nog enkele clinics te geven. Leuk voor clubs en extra inkomsten voor mij. Maar we zijn ook begonnen met een ‘club van 100’. Bedrijven of personen die 100€ per jaar willen doneren en een plekje op mijn website krijgen. Alle kleine beetjes helpen.

Morgen begint het gewone leven weer met trainingen in Almere en zelf training geven. Het zal wel even pijn doen (mijn eigen trainingen dan), maar wel met een glimlach op mijn gezicht.

 

 

Als toetje is het artikel voorzien van enkele foto’s van een aantal van de fotografen die op het NK aanwezig waren. Dank aan René Lagerwaard, Inge Schepers, Sebastièn Petri en Philip Pietersz.

 

Na de wedstrijd heb ik een interview gegeven aan Allsportsradio. Via onderstaande link is dit interview te horen.

 

https://m.soundcloud.com/allsportsradio/carlton-nk-badminton-erik-meijs-winnaar-heren-enkel

 

Wedstrijd terugkijken... Met dank aan badmintonline.

 

Erik