Een nieuw tijdperk breekt aan

13-09-2016

 

Na een zeer succesvolle start in de Duitse Bundesliga met voor het eerst een zwaar bevochten overwinning op Marc Zwiebler, gaat deze week ook het toernooiseizoen weer van start en speel ik de Belgian International. Maar niet alleen een nieuw seizoen breekt aan, maar feitelijk een geheel nieuw tijdperk voor mij. De afgelopen 5 jaar heb ik intensief samengewerkt met een topteam van coaches, Fred van Wankum en Roy Calbo. Voor mij een perfecte combinatie. De enorme technische kennis en ervaring van Roy, gecombineerd met de gedisciplineerde fysieke aanpak van Fred heeft mij geen windeieren gelegd. Jarenlang stonden beide mannen voor mij klaar en hebben ze mij overal doorheen getrokken. De laatste jaren was Fred mijn vaste coach bij de meeste internationale toernooien die ik heb gespeeld. Een kroon op het werk van beide mannen was natuurlijk het behalen van de nationale titel begin februari dit jaar. Dat was een groot succes. Maar in het internationale toernooicircuit was ik minder succesvol afgelopen seizoen. De ontwikkeling stond zeker niet stil en vaak had ik ook weinig geluk met de loting, maar daar waar het had kunnen of moeten gebeuren, maakte ik het niet waar.

En dan ga je toch nadenken. Wat kan ik nog verbeteren, wat moet veranderen om de ontwikkeling te versnellen, maar vooral ook om beter te gaan scoren? Ik ben nu 25 jaar en kan nog een behoorlijk lange periode mee dacht ik, maar de komende jaren moet het dan wel echt gebeuren. Belangrijkste verbeterpunten in mijn aanpak zijn, zoals al enige jaren, het aantal trainingsuren en het niveau van de sparring. Niets ten nadele van de sparringpartners met wie ik heb gewerkt de laatste jaren (ik ben hun dankbaar voor het feit dat ze altijd voor me klaar stonden), maar het verschil met het niveau tijdens de internationale toernooien was simpelweg te groot. Daardoor had ik toch vaak moeite om er doorheen te komen.

Omdat ik weet dat ik genoeg talent heb, heb ik besloten om, na 5 jaar, opnieuw ingrijpende keuzes te maken. Ik ben om me heen gaan kijken. Heb de verschillende opties in Nederland op een rijtje gezet en daar gesprekken over gevoerd, ook met de Nederlandse Bond. Vrij snel is voor mij vervolgens duidelijk geworden dat er feitelijk geen goede optie in Nederland overbleef waardoor ik mijn trainingsprogramma sterk zou kunnen verbeteren.

Dus ben ik ook buitenlandse opties verder gaan verkennen. Zoals jullie je kunnen voorstellen lag voor mij het verkennen van meer trainen in Duitsland voor de hand. Ik speel al enige jaren op het hoogste niveau in de Duitse competitie, heb een Duitse vriendin en vele contacten in Duitsland opgebouwd. Ook de technisch directeur en de trainersstaf van de Duitse nationale selectie volgen mij al meerdere jaren en hebben hun enthousiasme over mij nooit onder stoelen of banken gestoken.

Dus ben ik met hen in gesprek gegaan om te zien wat ze voor mij zouden kunnen betekenen. Dat proces heb ik rond juni dit jaar opgestart. Die gesprekken waren zeer positief. De Duitse bond bleek bereid om mij voor de volle 100% te laten meetrainen met de Duitse selectie. Daarmee zou het punt van het opschroeven van het aantal trainingsuren en het versterken van de sparring grotendeels zijn opgelost. Ik heb dan ook besloten van dit aanbod gebruik te maken. Dit is nog aantrekkelijker geworden doordat de Duitse bondstrainers ook, waar mogelijk, de coaching tijdens toernooien voor hun rekening zullen nemen. Met pijn in mijn hart neem ik dan ook afscheid van Fred en Roy. Deze mannen zijn een gouden duo gebleken, met ook een gouden hart. Ze zijn mijn steun en toeverlaat geweest de afgelopen jaren en zijn niet van mijn zijde geweken. Zo'n topduo zal ik niet meer terug krijgen, maar op dit moment zijn andere dingen belangrijker in mijn badminton carrière en beide mannen staan 100% achter mijn beslissing om een nieuw pad te gaan bewandelen.

 

 

Hoe ver ik dit pad ga bewandelen, hoe dat verder loopt, welke vervolgstappen er gezet zullen worden en of het de goede keuze is? De toekomst zal het mij leren. Maar ik blijf trouw aan mijn motto: No goals, no future. Ik moet deze stap nu zetten, omdat ik vind dat er een verandering van aanpak nodig. Dus gaan we er voor. Ik hoop dat jullie me blijven volgen tijdens dit pad.

 

Erik