Mijn WK-verhaal

31-08-2014

Er zijn al hier en daar wat analyses verschenen over mijn optreden tijdens het WK, dus misschien aardig dat ik mijn eigen beleving ook toe voeg. Heeft men in elk geval weer iets om over te praten of te bekritiseren. Om meteen al wat zorgen weg te nemen die door mensen zijn geuit: ik ben echt niet uit het veld geslagen door mijn eerste partij tegen Axelsen te verliezen en ook zeker niet bang om hem een volgende keer weer te ontmoeten op de baan. Het was goed om tegen een dergelijk groot talent te kunnen spelen en nieuwe ervaring op te doen. Het sterkt mij alleen maar in het geloof dat ik nog veel groeimogelijkheden heb en zo gaan we dus ook met veel energie en vooral plezier verder. Waar het schip strandt, daar mag iedereen van alles van vinden, me een subtopper noemen, nooit verder komend dan de Europese subtop etc. Who cares, ik ben gelukkig alleen aan mijzelf en mijn team verantwoording verschuldigd en wat anderen vinden is niet relevant. Goedbedoelde adviezen van buitenaf nemen we graag mee, maar we bepalen zelf wel wat we er mee doen. Kortom, laat de kritiek maar weer komen...

 

Nu het WK zelf. Op papier had ik de eerste ronde een goede loting, namelijk Joe Wu uit Nieuw Zeeland. Hij staat rond de zelfde ranking als ik, dus zou het een fifty-fifty wedstrijd worden en was een goede wedstrijdvoorbereiding nodig. Ik had besloten om mij deze keer te laten coachen door een Deense coach, Andreas Johannsen. Was ook wel zo efficiënt aangezien hij in de buurt van Kopenhagen woont. In het verleden heb ik vaker met Andreas gewerkt en ook in de toekomst zullen we contact blijven onderhouden, want de samenwerking verliep prima.

Op zondag heb ik nog wat meegetraind met de Nederlandse selectiespelers en op maandag dan de eerste wedstrijd op mijn 2e WK. Fred van Wankum had mij de afgelopen weken fysiek klaargestoomd en dat was prima gelukt weer. Zoals andere spelers ook al hebben verteld, en als je wedstrijden live hebt gezien zal het niemand ontgaan zijn, was de opkomst voor de spelers spectaculair. Heel gaaf om je naam op zo'n groot bord te zien verschijnen, met al het licht en muziek erbij.

 

 

Dan de wedstrijd zelf. De shuttles waren vrij traag dus het maken van makkelijke snelle aanvallende punten zou erg lastig worden. Ik zou dus op de rally moeten spelen en kansen afwachten, dan wel versnellen. In tegenstelling tot wat sommigen denken is Wu helemaal geen trage speler, maar iemand die voor elke shuttle gaat. Hij heeft echter geen bijzondere slagen. Vanuit het net kon hij goed naar achteren versnellen met snelle vlakke lobs, maar voor de rest speelde hij vooral 1 tempo en bleef hij vechten. 

 

 

Ik speelde zelf heel wisselend deze eerste partij. Ik begon goed, door meteen het initiatief te nemen. Ik maakte weinig fouten, zodat ik kansen kreeg om aan te vallen of te versnellen. Hoewel Wu regelmatig dichterbij kwam, behield ik toch mijn voorsprong en het overzicht en kon ik de eerste set binnenhalen met 21-16. In de 2de set was het patroon niet heel anders. Joe Wu moest meer de aanval kiezen om de wedstrijd te kunnen kantelen, maar ik kon gelukkig een goede voorsprong houden en een relatief laag foutenpercentage, waardoor ik ook de tweede set wist te winnen, met 21-13. Voor het eerst in mijn carrière bij de laatste 32 op een WK, heel gaaf (en alvast weer naar mijn critici: natuurlijk besef ik dat een groot aantal spelers boven mij in de ranking niet op het WK stonden, maar dat doet verder niets af aan mijn eigen prestatie). Ondanks een rommelige wedstrijd toch winst en dus kon ik mezelf opmaken voor een geweldige uitdaging, namelijk het talent van Denemarken Viktor Axelsen die 14de was geplaatst en 100 plaatsen hoger in de ranking staat. Het was vooraf duidelijk dat ik alleen winstkansen zou kunnen hebben als hij een matige dag had, ik een superdag, vrijwel foutloos zou spelen en de juiste gaten zou kunnen vinden in zijn spel.

 

 

De dag voor de wedstrijd heb ik daarom nog een individuele training afgewerkt met mijn coach om een aantal specifieke punten door te nemen. Axelsen speelt op dit moment zeer stabiel en dus zou het erg lastig worden om echt zwakke punten te vinden. Op woensdag was het dan zo ver. Op dinsdag bleek dat de wedstrijd naar een andere tijd was verplaatst en ook van baan 4 naar de tv-baan was verschoven. Ik had het kunnen weten, want Viktor Axelsen is immens populair in Denemarken en trekt heel wat extra publiek. En daar sta je dan opeens, vol in de picture, met alle camera's om je heen, een grote supportersschare tegen je en 3 grote tv-schermen in de hal waar je opeens je kop op ziet verschijnen. Een geheel nieuwe ervaring voor mij weer die, hoewel je er op voorbereid bent, toch de zenuwen in je oproepen. Maar goed, ik had in mijn gedachten gezet dat ik gewoon mijn best moest doen, er van moest genieten en rustig moest blijven.

 

 

Van eerdere wedstrijden hadden we gezien dat Axelsen heel agressief op het net was, om op die manier een lob te kunnen krijgen en dus zijn gevaarlijke aanvallende slagen te kunnen gebruiken. Ik zou dus snel op het net moeten zitten en hem moeten laten wenden en keren om vervolgens zelf misschien kansen te krijgen. Ik begon heel nerveus en raakte helaas meteen op achterstand, maar op een gegeven moment kwamen er gelukkig toch aardige rally's te voorschijn en kwam ik wat beter in mijn spel. Dat was echter bepaald niet voldoende. Het was misschien op de live-beelden niet te zien, maar ik bleef gedurende de hele wedstrijd toch te onrustig en wilde te graag punten scoren. Viktor stond als een huis en was perfect geconcentreerd en maakte weinig tot geen fouten. Ik wachtte te weinig af, had vaak nog een paar extra slagen in de rally moeten maken om scoringskansen te krijgen en maakte wel fouten. Dan is het verschil snel gemaakt. Ik begrijp dat de tv-commentatoren dit ook snel doorhadden. Bepaald geen slecht spel, technisch goed, maar Axelsen liet mij de fouten maken. Slim gespeeld en nu en deze keer zeker een maat te groot voor mij. Een coach kan van alles zeggen en voorbereiden, maar op de baan moet je het toch zelf doen en zelf je keuzes maken in split-seconds om de aanval vast te houden en op dat punt heb ik nog veel bij te leren.

 

Achteraf gezien had ik, zoals ook al een aantal mensen hebben geconstateerd, het net toch nog veel meer moeten durven opzoeken, want hij speelde anders op het net dan in zijn vorige partijen en daar had ik zeker meer kansen gehad om bijvoorbeeld een lob af te dwingen om hem meer onder druk te kunnen zetten. Mijn lobs waren echter nog te onzuiver om hem goed te kunnen laten wenden en keren en hij stond hier zo scherp op dat hij vaak meteen de aanval kon zoeken en vaak het punt maakte. Viktor speelde ontzettend scherp en ik kan niet anders zeggen dat het geweldig was om tegen hem te kunnen spelen. Ik heb van de wedstrijd kunnen genieten en heb er een mooie ervaring bij om mee te nemen in mijn volgende wedstrijden. En ik kan het niet laten, maar toch nog een puntje over mijn challenge: natuurlijk had die totaal geen invloed meer op de wedstrijd en kun je me bekritiseren waarom ik dat op dat moment deed, maar ik had simpelweg het sterke gevoel dat de bal in was en vond het terecht om het te doen, aangezien de lijnrechter de hand voor zijn ogen had gedaan en ook Axelsen eigenlijk dacht dat de bal in was. Vandaar.

 

Samengevat, een mooi tweede WK met een schat aan ervaring erbij en een frisse start van het nieuwe seizoen dat ik vol goede moed ga vervolgen met een eerste serie competitiewedstrijden in Duitsland en het volgende toernooi, de Belgian International. Bedankt iedereen voor het meeleven, alle leuke berichtjes op mijn wedstrijden en ook de kritische noten aanvaard ik in dank.  Tot de volgende keer.

 

Erik