En weer eindstation tegen de latere finalist

02-11-2014

De Bitburger Open zit er weer op, maar ik kijk er met een tevreden gevoel op terug. Op maandag vertrok ik samen met Roy Calbo naar Saarbrücken waar voor mij het toernooi op dinsdagavond zou beginnen tegen de Duitser Lukas Schmidt. Schmidt, nummer 3 van Duitsland, komt in de Bundesliga uit voor Bischmisheim uit Saarbrücken.  In de Duitse competitie had ik vorig seizoen nog van hem verloren en dus zeker een gevaarlijke tegenstander.

Maandagavond nog een training afgewerkt in de toernooihal en me weer eens verbaasd over de ontstellende gespierde benen van een aantal Aziatische spelers die ook aan het trainen waren. Wat een verschil met een willekeurige Europese speler.

Ook dinsdag nog een training afgewerkt omdat ik pas laat op de avond de baan op moest. Eerst was het nog genieten van een mooie partij tussen mijn oud teamgenoot Marc Zwiebler tegen mijn nieuwe teamgenoot Yan Kit Chan.

Kijkend naar deze wedstrijd vind ik de combinatie van het koppel trainers waar ik nu mee werk, Roy Calbo en Fred van Wankum een ideale combinatie. Bij de een train je precies hoe je moet slaan vanuit elke hoek en je dus heel veel opties krijgt, bij de ander krijg je te leren hoe je snel over de baan kan bewegen. Dat heeft niks met techniek te maken , maar is puur kracht. Daarom zie je dat de Aziatische spelers bijna nooit backhand pakken, maar altijd door middel van de kracht in hun benen zich zo afzetten naar achter dat ze er toch nog onder weten te komen en vervolgens weer razendsnel aan het net zijn. Yan Kit Chan won uiteindelijk de wedstrijd.

 

Mijn eigen partij zou een rare partij worden. In de eerste set waren we beide eigenlijk heel onrustig en stapelde de fouten zich op. Ik begon heel erg nerveus en kwam alles behalve in mijn spel. Na de 11 kreeg Roy me iets rustiger en kwam ik al wat beter in mijn spel, maar de achterstand was te groot en binnen no time was set 1 voor Lukas.

In set 2 wist ik duidelijk wat ik moest doen, het tempo moest omhoog en mijn slagen moesten meer gevarieerd worden, zodat ik het net kon overnemen, dit gebeurde! De rally's waren nog steeds niet lang, maar ik wist veel meer het initiatief te nemen en vanuit achter kon ik een aantal keer mooie punten maken met de slagen die ik de laatste paar maanden veel heb getraind. Het netspel werd steeds beter en zo snel als ik set 1 verloor, zo snel won ik zelf set 2. In set 3 wist ik dus van tevoren dat Lukas weer zijn spelletje zou gaan spelen dus moest ik alert blijven. Op 6-6 kwam eindelijk de eerste echte lange rally van de wedstrijd, waarbij we beide vol de aanval zochten. Ik won deze rally en erna was het verzet bij Lukas gebroken en stoomde ik door naar een goede overwinning! Het werd 14-21, 21-6, 21-11.

 

De 2de ronde had ik dus bereikt net als het jaar ervoor. Vervolgens zou ik de dag erna aantreden tegen Scott Evans die op dit moment in grote vorm is. Hij staat op plek nummer 35 van de wereld en 11de geplaatst dit toernooi. Nadat ik hem goed had geanalyseerd met Roy was ik er klaar voor. Nu begon ik veel sterker dan de dag ervoor maar alsnog keek ik tegen een achterstand aan. Scott speelt erg aanvallend en vindt het heerlijk als je het voorveld minder gebruikt, zodat hij vanaf midden naar achter kan springen of vanaf midden druk naar voren uitoefent. Ik kreeg dit moeilijk onder controle maar op het moment dat ik 11-15 achterstond had ik het spelletje te pakken en kwam ik in een keer 18-15 voor te staan. Het net kreeg ik onder controle maar vervolgens verzuimde ik het om zeker in 2 rallys het punt te pakken, waardoor ik toch uiteindelijk de set met 19-21 verloor. Zo, wat baalde ik hiervan omdat ik degene was in het 2de gedeelte van de 1ste set die de overhand had, maar Scott wist precies wat hij op deze cruciale momenten moest doen en dat is dan toch het stukje extra ervaring wat hij wel al heeft.

Gelukkig hebben we altijd nog een 2de set dus ik had nog volop kansen. Ook deze set werd erg spannend. Ik begon met een kleine achterstand, maar wist deze weer goed om te buigen in een voorsprong van 2 punten, tot 16-16 ging het gelijk op. Ook vanaf dit moment wist Scott weer precies hoe hij moest spelen en mijn lobs werden op dat moment niet scherp genoeg meer, waardoor ik 3 snoeiharde smashes recht op mijn lichaam afgevuurd zag worden, waar je tegen zo'n speler weinig mee kan. Ik kreeg geen punt meer, waardoor ik met gemengde gevoelens de baan verliet.

Ik heb een goede wedstrijd gespeeld, waarin mijn niveau veel hoger was dan de dag ervoor, maar toch kon ik niet doordrukken op de belangrijke momenten. De ervaring gaat ook nu weer mee naar de volgende toernooien en ik merk ik dat mijn niveau in een stijgende lijn zit en ik steeds stabieler wordt. Na de Dutch Open is ook nu mijn opmars gestopt door iemand die uiteindelijk de finale heeft gehaald. Zo reis je dan toch met een goed gevoel terug naar Nederland om daar weer aan de bak te gaan.

 

 

Erik