Nee of Jakarta?

27-04-2015

Dat is en blijft dus de grote vraag. Ik zal uitleggen waar ik de afgelopen weken mee bezig ben geweest, namelijk met kwalificeren voor de WK in Jakarta in augustus. Waarom zo'n drukte daarover? Het is een erg lang verhaal geworden, dus ga er eens rustig voor zitten. Mijn beeld de afgelopen maanden was dat ik me ongetwijfeld zou plaatsen, als ik maar de nummer 2 van Nederland zou blijven. Dus dat was mijn focus. Helemaal lekker liep dat niet, want ik had een paar matige toernooien in februari en maart. De Finnish Open ging echter prima, dus ik had er alle vertrouwen in. Echter, toen ik thuis kwam uit Helsinki drukte mijn vader me met de neus op de feiten. Hij had namelijk eens zitten rekenen op basis van de WK-criteria en ranking hoe ik er eigenlijk voor stond dit jaar. Na 2 jaar geleden in China plaats 126 en vorig jaar in Denemarken nummer 113 zou het met plaats 94 natuurlijk goed moeten komen. Helaas, niets bleek echter minder waar. Ik zou ergens ver op de reservelijst komen. Een klap in mijn gezicht die heel hard aan kwam en waar niemand rekening mee had gehouden. Waarschijnlijk geen kwalificatie voor de WK, terwijl de voorbereiding in de Taufik Hidayat Arena al in de planning stond. ...

De mensen die mij goed kennen weten dat ik ontzettend graag in Azië ben en geniet van veel dingen daar, maar vooral van het badminton en wat zou nou mooier zijn dan het WK mogen meemaken in het walhalla van het badminton Jakarta! Ondanks dat ik weet dat ik hier nog vaak genoeg ga komen als ik me goed blijf ontwikkelen en dus superseries kan spelen, was dit voor mij toch wel een grote droom. En waarom ziet die lijst er dan anders uit? Niet doordat er meer Europeanen voor me zitten, maar met name de top 8 aanzienlijk is veranderd en dat is in dit geval heel bepalend. Daarin staan nu namelijk meer spelers uit verschillende landen en die mogen vervolgens allemaal 4 spelers afvaardigen. De Aziatische landen zijn over de breedte beter geworden en daarnaast Pan-Amerika (Noord-, midden en Latijns Amerika samen). Een groot dilemma voor mij dus. Wat ga ik doen? De korte termijn droom opgeven of proberen nog alle kansen te grijpen, maar met veel risico en veel extra kosten waar helemaal geen budget meer voor was?

Ik wilde mijn droom echter niet zo maar loslaten en opgeven. We hebben toen als een razende gekeken hoe we ervoor zouden kunnen zorgen dat ik alsnog kans zou maken. Dat was heel simpel eigenlijk...elke week tot eind april nog een toernooi spelen en proberen zover mogelijk te komen als ik kan en dan hopen.. Zo besloot ik dus om een reeks van toernooien neer te zetten en alles te gaan spelen wat nog mogelijk was, wetende dat dit fysiek eigenlijk niet goed is voor mijn lichaam en veel te zwaar, maar ik wilde er absoluut voor gaan en dan moet je dit soort keuzes maken. Ik zou dus na een lange reeks toernooien die ik al achter de rug had nog verder gaan met Kroatië, de Dutch en als mogelijke klap op de vuurpijl de Peru International in Lima.

Kroatië en de Dutch gingen naar behoren. In Kroatië had er zeker nog meer ingezeten, maar strandde ik in de kwartfinale. Ik heb eerder verteld over deze idiote wedstrijd tegen een Maleisiër die een zwarte kaart had moeten krijgen voor spelbederf. Desondanks een hoog niveau en ik kwam in een flow langzaamaan. Dan de Dutch International een ruime week geleden. Voor het eerst een halve finale tijdens een internationaal toernooi na al flink wat kwart finales op Challenge en Serie niveau. Hierin verloor ik in de halve van Yuhan Tan, maar ook hier liet ik weer zien dat ik in goede vorm verkeer en echt bezig was om mijn doel misschien alsnog te halen.

Dan het toernooi waar iedereen natuurlijk over dacht, waarom gaat hij nou daar in vredesnaam heen?? Nou dit was dus mijn laatste toernooi om nog wat puntjes te halen om mij eventueel te kwalificeren. Ik wilde absoluut niet achteraf met de gedachte rond moeten lopen dat ik er niet alles aan had gedaan. Maar tegelijk zat ik aan mijn tax en was ik de fysieke belasting die ik aan kon eigenlijk al voorbij. Dat bleek vorige zondag na mijn afscheid van de Dutch International. Ik werd flink ziek met koorts en al. Eén dag vóór vertrek naar Peru. Ontzettend vervelend dus en grote twijfels bij onze allemaal. Moest ik nog wel gaan? Had het nog wel zin? En dan ook nog de playoff wedstrijd van 26 april in het achterhoofd waar mijn club Beuel me eigenlijk niet voor kon missen. Dus een en al discussie bij ons thuis en gesprekken met mijn ouders of ik deze gok wel moest wagen en niet gewoon thuis moest blijven om te herstellen.. Werkelijk waar, op het moment dat ik uit de auto stapte op Schiphol wist ik het nog steeds niet en waren we er niet uit. Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt en zijn mijn vader en ik naar binnen gegaan en hebben de koffers op de loopband gezet. Het besluit was dus genomen. Alles of niets en met de hoop dat ik donderdag misschien beter zou zijn. Zo gezegd, zo gedaan, dus vertrokken naar Peru, maar bij aankomst bleek ik me helaas nog beroerder te voelen dan bij het vertrek, dus ik vroeg me sterk af of ik wel de juiste keuze had gemaakt. En dan natuurlijk ook nog die play-off wedstrijd zondag. Contractueel was ik eigenlijk gebonden aan het spelen van die wedstrijd, maar ik zou ook nog Yankit Chan, mijn teamgenoot uit Hongkong, kunnen vragen of hij op onze kosten mijn plaats wilde innemen. Ik had continue contact met hem hierover en hij bleek bereid dit te doen. Dilemma op dilemma dus. Ik zou eigenlijk tenminste een halve finale moeten halen en dus mijn vlucht naar Europa moeten omgooien om echt goede kansen te maken op kwalificatie, maar ik voelde me zo beroerd.....

We hadden tot één dag voordat ik zou starten in het toernooi om dit allemaal te beslissen. Nog steeds koorts, veel last van hoesten en verkoudheid, dus een kleine kans dat ik ver zou kunnen komen en de inschatting dat mijn lichaam het snel zou gaan begeven. En dan nog alle extra kosten? Nee, dat werd teveel van het goede vonden we en dus besloten dat ik zou proberen tot de kwartfinale te komen en dan terug te keren naar Europa. Mocht ik de tweede ronde halen en winnen dan had ik in ieder geval wel weer wat punten gehaald, maar moest ik erna mijn contract nakomen en Beuel helpen in de strijd om de finale. Een echt pijnlijke keuze aangezien ik echt in vorm was. Mijn fysieke gesteldheid liet echter geen ander besluit toe helaas, anders hadden we absoluut de keuze gemaakt ter plekke nog om Yan Kit wel over te laten komen en zou ik zover mogelijk proberen te komen tijdens het toernooi.

 

 

Dan het toernooi zelf. De eerste ronde speelde ik tegen iemand uit de Dominicaanse Republiek. Volslagen onbekend voor mij, maar op de kwalificatie dag even gaan bekijken en ik kreeg een goed beeld. Zou ik moeten aankunnen, maar met de koorts in mijn lijf toch grote twijfels. Donderdag, de dag dat ik moest spelen werd ik wakker met een slecht gevoel. Ik voelde me compleet leeg en ik had nog niks gedaan. Daarbij de benauwdheid in de hal, weinig lucht dus. Niet verstandig om te spelen. Maar met de moed der wanhoop toch maar de baan op gegaan. Ik was er niet voor niets en wilde alles geven wat ik nog had. Ik begon erg slecht en kwam bijna niet vooruit en voelde meteen alle energie wegvloeien. Toch kon ik door middel van weinig lopen en te vertrouwen op mijn slagen de wedstrijd naar mij toe slepen en de rally's extreem kort houden. 21-14, 21-7 doet vermoeden dat het makkelijk ging, maar dit was absoluut niet het verhaal. Na de wedstrijd lag ik uitgeteld naast de tribune.. en dat voor een snelle wedstrijd, geen goed teken dus.

 

 

De dag erna kreeg ik weer een wedstrijd voor de kiezen in de vorm van de Amerikaan Bjorn Seguin, een top 80 speler en 5/8 geplaatst tijdens dit toernooi. Een echte loper, duiker en vechter, kortom erg zwaar voor mij gezien mijn fysieke toestand. In de ochtend had ik nog steeds wat lichte koorts, maar ook nu wilde ik het proberen. De eerste set werd echter duidelijk dat mijn lichaam het aan het opgeven was. Ik verloor kansloos met 14-21 en mijn vader en ik hadden een goed gesprek langs de baan of we wel door zouden gaan of niet.. Ik zei zelf ik kijk tot de 11 en anders stop ik ermee. Hierna begon ik weer te vertrouwen op mijn slagen en bewoog bijna niet, maar het gevoel in mijn pols bleek super te zijn, want binnen no time was het 18-4 voor mij… en geloofde ik niet wat er aan het gebeuren was. Mijn lichaam kon de lange rally’s niet aan, maar technisch en tactisch had ik nog nooit zo goed gespeeld. Seguin wist niet hoe hij het had. Om een lang verhaal kort te maken. Ik won de wedstrijd met 14-21, 21-6, 21-14 en de opluchting was compleet. Ik had mezelf overwonnen, maar vervolgens wist ik ook dat het zou eindigen om 2 redenen. Mijn lichaam had het opgegeven nu, want alles deed pijn en ik kon nauwelijks meer normaal lopen. Veel spelers zagen het en kwamen naar me toe om te vragen wat er aan de hand was en of het nog wel ging, dus ik wist genoeg en mijn pa en ik besloten sowieso om de volgende wedstrijd, of de tegenstander in de kwart zou nog te hebben moeten zijn. Ontzettend frustrerend was dat dit ook nog zo bleek te zijn, dus ben ik gaan overleggen met de referee en heb verteld hoe de vork in de steel zat. Het enige wat ik nog kon doen was proberen om diezelfde vrijdag nog een kwart te spelen die eigenlijk voor de zaterdagochtend stond gepland en me helemaal kapot te spelen. Maar ik denk gelukkig voor mij ging de referee daar niet mee akkoord en raadde mij ook aan om een medische verklaring te halen bij de toernooiarts. Uiteindelijk was het natuurlijk voor mezelf ook veel beter zo, want het was veel te risicovol. Ik kon beter proberen wat te gaan herstellen om nog wat te kunnen betekenen voor Beuel voor de wedstrijd op zondag. De doktor was er snel mee klaar. Zij vond dat ik niet meer mocht spelen en dus eindigde het toernooi voor mij hier.  

Meteen maar weer in bed gekropen en niks meer gedaan. Zaterdagochtend het vliegtuig in gesprongen, hopende op een redelijk vlucht waarin ik wat zou kunnen slapen zodat ik zondag nog iets zou kunnen doen in Mülheim. Na een lange onrustige vlucht met tussenstop in Madrid kwamen we zondagochtend aan op Schiphol en dus snel naar huis racen en meteen door naar Mülheim voor de halve finales/play-off-wedstrijd. Ik had bijna niet geslapen en voelde me nog steeds niet super, maar zonder mij kon Beuel helemaal niet spelen, dus toch richting Duitsland gereden.

 

 

Daar aangekomen was het heel simpel. Erik, jij focust je op de single, geen dubbel of mix, geeft nog één keer alles wat je hebt en erna neem je een week rust om van alles te herstellen en laten we hopen dat de rest van het team voor een stunt kan zorgen, net zoals jij moet doen, namelijk winnen van Dymytro Zavadsky. Ik besloot ook geen warming up te doen, want ik zou al mijn energie nodig hebben. Ik pakte mijn racket en ging de baan op en zou weer moeten vertrouwen op mijn techniek en tactiek. Met coach van Beuel afgesproken dat ik deze keer niet voor geduld moest gaan, maar elke rally zo kort mogelijk houden, dus veel risico nemen en na elke rally de tijd nemen om te herstellen. Dit deed ik en won de eerste set, maar moest toezien dat ik in de tweede set teveel moest herstellen en het dus 1-1 in sets werd. In set 3 begon keek ik echter weer tegen een achterstand aan van 13-18, maar ik bleef me aan mijn tactiek houden en kwam steeds dichterbij.. het lukte me om terug te komen tot 20-20 en het onmogelijke gebeurde. Waar ik het vandaan heb gehaald weet ik niet, maar ik wist de wedstrijd na 3 matchpoints tegen te winnen met 24-22! Wauw, nooit gedacht dat ik dit kon na alles wat ik heb meegemaakt, vooral achter de schermen waar niemand wat van af weet. Mentaal gezien heb ik echt een mooie stap gemaakt en heb mijn grenzen weer verlegd. Ik ben rustig gebleven, bleef me focussen op mijn opdrachten en dit resulteerde in toch een aantal mooie wedstrijden en uitslagen.

Als team hebben we helaas verloren met 2-4, maar iedereen heeft gevochten voor wat hij waard was en we hebben toch een goed seizoen gehad en kunnen hier blij mee zijn.

En om na dit lange verhaal terug te komen op de hamvraag aan het begin...Heb ik het WK gehaald? Ik heb hier zelf helaas nog geen antwoord op, maar heb niet heel veel hoop. Aankomende donderdag komt de laatste wereldrankinglijst uit die hiervoor meetelt en daarna wordt de balans opgemaakt voor de WK-lijst. Het is dus nog even afwachten of het wel genoeg is, maar ikzelf heb alles gegeven en meer kan ik niet meer doen. Ik ga nu genieten een week volledige rust om echt weer goed te herstellen om vervolgens klaar te zijn om een kwart finale te verdedigen tijdens de Spanish Open van vorig jaar.

 

Erik