De Beleving

22-11-2015

 

Deze keer geen regulier wedstrijdverslag, maar wil ik jullie eens op een andere manier meenemen in zo’n toernooi en hoe ik dat persoonlijk beleef, in dit geval de Scottish Open. Ik had een lekkere periode achter de rug met goede toernooien en goede competitiewedstrijden, dus na een weekje stevig trainen ga je met dit positieve gevoel het vliegtuig in. De dag voor het toernooi eventjes de hal in om wat te slaan en te bewegen, hoewel je de hal goed kent ( namelijk alweer de 4de keer dat ik hier speel), toch even weer dat goede gevoel krijgen, aangezien ik hier altijd goed heb gespeeld.

Daarna goed uitrusten, goed eten en mentaal je langzaam maar zeker opladen voor de wedstrijd. Ik ben iemand die 4 weken van te voren al de wedstrijd 30 keer heeft gespeeld in zijn hoofd, dus de dag voor de wedstrijd zit dat allang in mijn hoofd. Ik voel altijd even: hoe voelt mijn lijf, voel ik me ready, heb ik pijntjes, voel ik me moe of frisjes? Vervolgens kom je aan in de hal en is het voorbespreken van de wedstrijd de volgende stap en meteen daarna de warming up. Ik merk dat ik dan vaak wat zenuwachtiger wordt, maar nadat ik wat met mijn racket heb gezwaaid en een paar gekke slagen heb geslagen, wordt het al snel weer rustiger in mijn hoofd. Na de warming up is het wachten totdat ik echt de baan opga en wanneer ik dan de baan opga is het gevoel elke keer weer anders. De ene keer sta ik te stuiteren, de andere keer ben ik relaxed, een volgende keer sta ik strak gespannen of voel ik eigenlijk helemaal niks. Wanneer je altijd lekker speelt in een bepaalde hal is het de kunst om dat gevoel weer op te roepen natuurlijk. Je weet namelijk dat het niveau goed zal zijn.

Zo begon ik ook de eerste set tegen Raul Must, nummer 47 van de wereld en als 5de geplaatst tijdens dit toernooi. Ik had dus niks te verliezen, maar na een goede reeks van toernooien wil je deze lijn graag doorzetten en is het weer een mooie kans om te zien waar ik sta. Ik begon eigenlijk goed en merkte en voelde dat het gevoel meteen goed zat na een paar mooie punten. Ik had de wedstrijd onder controle, maar toch voel je dat je tegenstander langzaam maar zeker het over begint te nemen. Je spanning neemt wat toe en de ontspanning qua slagen wordt wat minder. Je begint wat makkelijkere foutjes te maken of alles is net een tandje minder scherp. Vanuit ontspanning gaat de spanning het langzaam overnemen, want ja je staat achter, maar wilt echt terug komen. Dan kan het 2 kanten op gaan: of het gaat je belemmeren of je krijgt een extra push. Bij mij gebeurde het laatste, maar na een hele lange rally verloor ik uiteindelijk toch net de eerste set met 19-21. Shit, goede kans gehad, maar niet kunnen pakken.

In je hoofd gaat het vervolgens als een trein, ja nu moet ik er 2 winnen, ja nu moet ik echt gas gaan geven anders gaat het niet goed. Hoe voel ik me? Moe ja, maar hij ook, dus dat maakt niet uit. Wat ga ik veranderen? Twee minuten pauze zijn dan zo voorbij en daar ga je weer. Even diep ademhalen en voorbereiden op een slijtage slag, want op een andere manier zal ik dit niet gaan winnen van hem. Het tempo ging omhoog en mijn spanning van set 1, kwam meteen weer terug en daardoor ook de foutjes die niet nodig waren. Ik kreeg mijn ontspanning in mijn arm terug, maar mijn benen lieten me af en toe in de steek, waardoor je met je techniek het wilt oplossen, maar eigenlijk elke keer achter de feiten aanloopt. Dan word je wat agressiever, want je moet en zal die 2de set toch willen winnen. Na de 11 even een explosie erin om toch terug te komen met alle risico’s van dien, want ja dat kost veel energie. Ik kom wat terug, maar merk dat hij hier goed op klaar staat en het weer overneemt. Zo voel je eigenlijk de wedstrijd voorbij gaan, je vecht wat je waard bent, maar merkt dat je op deze dag niet het niveau hebt kunnen halen wat je graag zou willen om te kunnen winnen. Bij de laatste bal, geef je je tegenstander en de scheidsrechters een hand en loop je toch erg teleurgesteld de baan af met een flinke kater.

 

 

Hoe kan ik dit nou verloren hebben, waar ligt het aan? Wat moet beter, waar was hij beter in? Al deze vragen gaan als een komeet door je hoofd en je zoekt maar naar oplossingen. Je bent boos, gefrustreerd, baalt als een stekker en vergeet realistisch te denken. Je weet dat, hoewel je goed hebt gespeeld, je toch zult zakken in de ranking omdat je het vorig jaar een ronde verder bent gekomen. Na een paar minuten begin je af te koelen en gaat alles al op een andere manier door je heen. Ja hij was vandaag beter (Must heeft uiteindelijk de halve finale gehaald waar hij zijn meerdere moest erkennen tegen de nummer 1 geplaatste Vittinghus), waar heb ik op gescoord, wat waren goede punten? Waarom heb ik verloren? Eerst sprak je gevoel nog, maar dan bekijk je het zakelijk en weet je precies waardoor het kwam. Je wordt realistischer en bekijkt de wedstrijd dus nu meer vanaf een grotere afstand, dan alleen op je gevoel. Je bespreekt vervolgens de wedstrijd en gaat samen bekijken hoe je hier jezelf tegen kunt wapenen of dingen kunt verbeteren. Vervolgens is het de dagen daarna wat trainen en af en toe balen als je merkt en ziet dat jongens waar je al van gewonnnen hebt veel verder komen dan jij. Vervolgens ga je weer realistisch terug kijken naar je eigen spel, je eigen tegenstander en eigen ontwikkeling. Dan weer terug naar het vliegtuig en dan ga je toch met een wat bittere nasmaak naar huis, maar weet je ook dat je nog genoeg hebt om te verbeteren en dat de doelen die je hebt alleen maar bereikt kunnen worden door te blijven gaan, niet op te geven en te leren van alle situaties die je meemaakt.

Al met al, als je het zo bekijkt, een complexe sport waar tactiek, techniek, fysiek en mentaal bij elkaar komen en tot een grote aanslag op lijf en geest leiden. Elke keer weer. Maar dat maakt de sport zo mooi!!!

 

Erik